Er zijn patronen die zo vroeg in je leven ontstaan, dat ze niet voelen als een keuze. Ze voelen als wie je echt bent. Eén van die patronen is jezelf wegcijferen, pleasen, de ander als vanzelf voor laten gaan terwijl je je eigen behoeftes negeert.
Voor mij begon dat al vroeg. Ik voelde haarfijn aan dat mijn moeder het zwaar had. Ze was ongelukkig in haar relatie en had iemand nodig om tegen te praten. Zonder dat iemand het van mij vroeg, werd ik degene die luisterde.
Meestal zaten we aan de keukentafel. Ze schonk dan een glas whisky met water in en begon haar verhaal. Het was een verhaal waarbij het altijd lag aan de ander. Ik luisterde, deed begripvol, steunde haar… maar waar ik zelf bleef, dat wist ik niet zo goed meer.
Ik voelde me vereerd, omdat ik degene was aan wie ze alles vertelde en tegelijkertijd was er een onbehagen over wat ze vertelde maar wat ik niet tegen durfde te spreken. Dat stopte ik maar weg. Het gaat om haar, niet om mij.
Ik draai de film door. Ondertussen ben ik zo’n 30 jaar oud. Ik merk dat ik steeds vaker last krijg van maagzuur. Ook blijft er slijm hangen in mijn longen met hoestbuien als gevolg.
Weer zitten we samen op onze favoriete plek, aan de eettafel. Ze steekt een verhaal af dat ik al zo vaak heb gehoord, dezelfde woorden, dezelfde slachtofferrol en ik zeg tegen haar: “Ik wil heel graag naar je luisteren, maar niet naar een verhaal dat ik al honderd keer gehoord heb.”
Ze stort in en begint te huilen. En terwijl ik dat zie gebeuren, begrijp ik of – liever gezegd – voel ik ineens wat ik al die tijd heb gedaan: ik heb mezelf weggecijferd om haar overeind te houden ten koste van mezelf. Omdat ik alles inslik, heeft mijn maag het moeilijk en mijn longen missen ruimte en lucht.
Dat inzicht kwam niet via nadenken of analyseren, maar via mijn lichaam. Ik voelde de stevigheid in mijn bekken (ook al vond ik het heel spannend om dit tegen mijn moeder te zeggen) en tegelijkertijd voelde ik ook de mildheid om haar niet af te wijzen maar wel mijn grenzen te stellen. Ik hoef je niet te vertellen dat het een moment in mijn leven is waar ik heel trots op ben.
In mijn praktijk zie ik dit patroon van pleasen en jezelf wegcijferen dagelijks terug, vooral bij vrouwen met depressieve klachten of langdurige stress. Het zijn vaak vrouwen die zorgzaam, betrokken en gevoelig zijn en die feilloos aanvoelen wat een ander nodig heeft.
Als kind pasten ze zich gemakkelijk aan om de sfeer goed te houden, namen ze verantwoordelijkheid voor emoties die eigenlijk niet van hen waren en leerden ze al vroeg hun eigen behoeften naar de achtergrond te schuiven. Naarmate ze ouder werden, verdiepte dit gedrag zich. Ze werden degene die altijd bijspringt, degene die luistert, degene die altijd ja zegt, degene op wie je altijd een beroep kunt doen….
Dit gebeurt zelden bewust. Het is geen keuze die je maakt, maar een automatisme dat voortkomt uit een groot vermogen tot afstemming. Dat is een kracht, want je ziet de ander namelijk echt en handelt daarnaar.
Maar wat vaak onzichtbaar blijft, is dat dit patroon ook een prijs heeft. Die prijs wordt niet alleen mentaal of emotioneel betaald, maar vooral lichamelijk.
Wanneer je structureel jezelf op de tweede plaats zet, leert je lichaam om altijd alert te zijn. Het staat voortdurend klaar voor de ander, terwijl het contact met je eigen grenzen vervaagt. Dat zie je vaak terug in gespannen schouders en een vastgezette nek, een oppervlakkige ademhaling, een harde buik of kaken die nauwelijks ontspannen. Het onderlichaam voelt vaak leeg of afwezig, alsof je niet echt in jezelf geland bent.
Het lichaam past zich aan aan wat er van je gevraagd wordt, ook als dat betekent dat je jezelf steeds verder uit beeld laat verdwijnen. Je kunt dit lang volhouden, vooral als je sterk bent en gewend bent om door te gaan. Maar uiteindelijk raakt het systeem uitgeput.
Veel vrouwen komen pas bij mij in de praktijk wanneer het lichaam ingrijpt. Dat kan zich uiten in een burn-out, depressieve klachten, aanhoudende vermoeidheid of fysieke spanningen die maar niet verdwijnen. In eerste instantie voelt dit vaak onrechtvaardig. Je hebt immers zo je best gedaan, voor anderen gezorgd, alles draaiende gehouden. Toch laat het lichaam hier iets essentieels zien: door jezelf ontrouw te zijn, ben je jezelf kwijtgeraakt in het leven van anderen.
Wat dan vaak volgt, is de neiging om het op te lossen met denken. Begrijpen waarom het zo is gelopen, analyseren waar het vandaan komt, proberen het beter te doen. Inzicht is waardevol, maar zolang het lichaam hetzelfde patroon blijft herhalen, verandert er weinig.
Veel van mijn cliënten hebben al hierover gepraat voordat ze bij Tesoro komen. Ze weten vaak precies waar hun patronen vandaan komen. Wat echter ontbreekt, is het daadwerkelijke voelen. Het lichaam heeft jarenlang geleerd om spanning vast te houden, grenzen te negeren en signalen te onderdrukken. Dat verander je niet door alleen woorden.
In massage- en lichaamsgerichte therapie beginnen we daarom niet bij het verhaal, maar bij het lichaam zelf. Via aanraking, stilstaan en gerichte aandacht ontstaat er een veilige ruimte om spanning waar te nemen in plaats van vast te zetten. Je leert signalen herkennen, serieus nemen en ernaar handelen. Dat is geen snelle oplossing, maar wel een duurzame.
Bij Tesoro werk ik met massage- en lichaamsgerichte therapie om vrouwen te helpen weer contact te maken met hun lichaam. Niet om jezelf te verbeteren of te fixen, maar om opnieuw te leren voelen wat van jou is. Door te vertragen en te luisteren naar wat je lijf vertelt, ontstaat er ruimte om grenzen te voelen, behoeften te herkennen en jezelf niet langer weg te cijferen.
Dit proces vraagt moed, omdat het tegennatuurlijk kan voelen om jezelf op de eerste plaats te zetten. Vaak zijn mensen dan bang dat ze egoïstisch worden of de ander tekortdoen. In de praktijk gebeurt het tegenovergestelde.
Wanneer je weer aanwezig bent in je eigen lichaam, verandert ook hoe je er voor anderen kunt zijn. Je blijft zorgzaam en betrokken, maar niet langer ten koste van jezelf. Je luistert zonder jezelf weg te cijferen, helpt zonder te dragen wat niet van jou is en bent aanwezig zonder jezelf te verliezen.
Echte verbinding begint niet bij aanpassen of volhouden, maar bij voelen wat van jou is en wat niet. Je lichaam wijst daarin de weg, als je bereid bent om weer te luisteren.
Als je dit leest en iets in jou zegt “dit ben ik”, dan is de kans groot dat je lichaam al langer signalen geeft die je hebt leren negeren. Misschien voel je spanning die maar niet weggaat, een vermoeidheid die dieper zit dan slaaptekort, of een leegte die je met je hoofd niet kunt oplossen.
In een holistische inzichtgevende massage leer je weer te luisteren naar je lichaam. Via aandachtige aanraking, vertraging en afstemming krijg je inzicht in waar jij jezelf inhoudt, waar je te veel draagt en wat jouw lichaam nodig heeft om weer ruimte te ervaren. Deze manier van masseren wordt vaak ervaren als een keerpunt. Het is geen instant oplossing van je problemen, maar je zet een eerste stap om jezelf weer te gaan voelen.
Wil jij ontdekken wat jouw lichaam je probeert te vertellen?
Dan nodig ik je uit om een sessie Landen in je lijf te boeken.
Je hoeft het niet eerst te begrijpen.
Je mag het komen voelen.
Schrijf je in voor mijn Tesoro Thuis Brieven
Veel vrouwen negeren ongemerkt hun emoties, waardoor ze zich depressief gaan voelen. Leer emoties en…
Veel vrouwen met adhd doen hun best om zich aan te passen aan de geldende…
Vrouwen met autisme passen zich onbewust aan aan de geldende norm. Zo raken ze zichzelf…
Bij hoog functionerende depressie zie je vaak niets aan de buitenkant. Lachen maskeert de onderliggende…
Wegzakken in een depressie en niet weten wat je moet doen. Met de kennis over…
Voor depressieve docenten is het heel zwaar om in de spotlights te staan en 'vrolijk'…