Hoe voelt levenslust eigenlijk?
Misschien denk je bij levenslust aan blij zijn of genieten van het leven. Toch ervaren de meeste mensen het niet als een gedachte, maar als iets dat ze voelen in hun lichaam. Een warm gevoel bij hun hart, een tinteling in hun buik, een glimlach die vanzelf verschijnt of een gevoel van ruimte en stroming.
Levenslust laat zich moeilijk omschrijven. Wanneer je haar ervaart, weet je meestal direct dat ze er is.
Ik denk dat veel mensen daar diep van binnen naar verlangen. Niet naar een leven zonder problemen, maar naar het gevoel dat ze werkelijk deelnemen aan het leven. Dat er iets in hen wakker is, nieuwsgierig, speels en levend.
Misschien is levenslust wel het blije kind in jou.
Een kind is van nature nieuwsgierig. Wanneer het verdriet heeft, huilt het. Wanneer iemand over zijn grenzen gaat, wordt het boos. Wanneer het plezier heeft, straalt het. Emoties mogen komen en weer gaan. Alles beweegt en stroomt.
Tenminste, wanneer een kind zich veilig genoeg voelt.
Niet iedereen groeit op in een omgeving waarin gevoelens welkom zijn. Sommige ouders waren liefdevol en ondersteunend, anderen hadden hun handen vol aan zichzelf. Er konden hoge verwachtingen zijn, kritiek of een sfeer waarin je vooral leerde om sterk te zijn en je aan te passen.
Als kind ben je afhankelijk van de mensen om je heen. Je doet wat nodig is om liefde en verbinding te behouden. Misschien leerde je dat je niet te gevoelig moest zijn, dat je niet boos mocht worden of dat je vooral rekening moest houden met anderen.
Langzaam ga je jezelf aanpassen en ergens onderweg kan het contact met je spontaniteit en levenslust naar de achtergrond verdwijnen.
Ook wanneer je allang volwassen bent, leven de stemmen uit je jeugd nog voort in jezelf. In de psychologie wordt wel gesproken over verschillende innerlijke delen. Zelf vind ik het beeld van een innerlijk gezinnetje mooi.
Daarin woont vaak een levendig en nieuwsgierig kind dat wil ontdekken, spelen en genieten. Daarnaast is er een aangepast deel dat vooral probeert het goed te doen. Veel mensen kennen ook een kritische stem die voortdurend commentaar levert.
Je moet harder je best doen.
Stel je niet aan.
Dat kun je toch niet.
Straks gaat het mis.
Die innerlijke criticus voelt meestal niet prettig. Toch is hij ooit ontstaan met een goede bedoeling. Hij probeerde je te beschermen tegen afwijzing, kritiek of pijn. Wat vroeger hielp om je staande te houden, kan later behoorlijk in de weg gaan zitten, vooral wanneer die kritische stem voortdurend aan het woord is.
Veel mensen die bij mij komen, zeggen niet dat ze hun levenslust zijn kwijtgeraakt. Ze vertellen dat ze moe zijn, zich leeg voelen, verlangen naar rust in hun hoofd of eigenlijk niet meer weten wat ze leuk vinden. Sommigen zeggen dat alles hen energie kost. Anderen functioneren nog wel, maar merken dat genieten steeds moeilijker wordt.
Dat herken ik ook uit mijn eigen leven. Tijdens depressieve periodes voelde ik me soms afgesneden van alles wat ooit vanzelfsprekend leek. Muziek deed me weinig, mooie dagen gingen aan me voorbij en ik zag wel dat de zon scheen, maar ik voelde haar niet echt.
Alsof er een glazen wand tussen mij en het leven was gekomen.
Veel mensen met depressieve klachten herkennen dat gevoel. Je leeft, maar ergens voelt het alsof je niet meer echt deelneemt aan het leven.
Jaren geleden lag er een man op mijn massagetafel die al zo lang hij zich kon herinneren depressieve gevoelens kende. Genieten kende hij nauwelijks en lachen vond hij eigenlijk niet meer de moeite waard.
Tijdens de massage werd hij stiller. Na een tijdje zei hij opeens: "Ik krijg een babygevoel. Iets zachts, iets stromends."
Ik vond het een prachtige omschrijving. Het gevoel was kwetsbaar en nog onwennig voor hem, maar het was er wel. Dat kleine moment ontroerde me, omdat het liet zien dat er diep van binnen nog iets aanwezig was. Iets wat al die jaren niet verdwenen was.
Dat gaf hoop. En hoop doet leven.
Wanneer de kritische stem in jezelf voortdurend aanwezig is, krijgt levenslust weinig ruimte. Elk verlangen wordt beoordeeld. Elk nieuw idee krijgt commentaar en iedere droom wordt alvast voorzien van een waarschuwing.
Voor je het weet leef je vooral vanuit plichtsgevoel en verantwoordelijkheid.
Ik zie dat regelmatig bij vrouwen die veel piekeren, streng zijn voor zichzelf en altijd proberen het goed te doen. Tegen een vriendin zouden ze nooit zeggen wat ze dagelijks tegen zichzelf zeggen. Toch klinkt die kritische stem vanbinnen soms meedogenloos.
Terwijl er diep van binnen ook een ander deel aanwezig is. Een deel dat verlangt naar zachtheid, aandacht en bemoediging.
Wanneer je jarenlang streng bent geweest voor jezelf, voelt mildheid soms vreemd of ongemakkelijk. Toch zie ik steeds opnieuw hoe belangrijk het is dat er in jezelf ook een liefdevolle stem mag ontstaan. Een deel dat niet veroordeelt, maar luistert. Een deel dat ruimte maakt voor verdriet, angst of teleurstelling. Een deel dat je niet opjaagt, maar naast je gaat zitten.
Dat is vaak precies waar het verdrietige en teruggetrokken kind in jezelf al die tijd naar heeft verlangd. Op zulke momenten gebeurt er iets bijzonders. Je ogen krijgen weer wat glans, je ademhaling wordt dieper en er verschijnt wat meer kleur op je gezicht. Soms ontstaat er zelfs een glimlach die je niet hebt bedacht.
Levenslust laat zich niet dwingen. Ze komt wanneer ze zich uitgenodigd voelt.
Niemand kiest ervoor om somber of lusteloos te worden. Toch vraagt herstel uiteindelijk wel om jouw aandacht. Wanneer je merkt dat je steeds meer energie verliest, weinig plezier ervaart en vooral leeft vanuit plicht en verantwoordelijkheid, kan het waardevol zijn om nieuwsgierig te worden naar wat er in jou aandacht vraagt.
Misschien is je innerlijke criticus erg actief geworden. Misschien heb je geleerd om jezelf voortdurend te corrigeren en te controleren. Misschien heeft het levendige meisje of jongetje in jou zich een beetje teruggetrokken.
Dat betekent niet dat het verdwenen is. Het wacht geduldig totdat er weer voldoende veiligheid ontstaat om tevoorschijn te komen.
In mijn werk zie ik vaak dat mensen zichzelf niet hoeven te repareren. Wat ooit levendig, speels en nieuwsgierig was, blijkt meestal niet verdwenen te zijn. Het heeft zich aangepast, teruggetrokken of verstopt.
Wanneer je daar met aandacht, zachtheid en nieuwsgierigheid naar leert kijken, kan er langzaam weer iets gaan stromen. Er ontstaat meer ruimte om te voelen wat belangrijk voor je is, om te genieten van kleine dingen en om weer wat meer deel te nemen aan het leven.
Misschien herken je iets van dit verhaal. Misschien voel je dat je al lange tijd vooral aan het overleven bent en verlang je ernaar om jezelf weer meer te voelen.
Tijdens een kennismakingssessie Landen in je lijf onderzoeken we samen hoe jouw lichaam spanning vasthoudt en wat het nodig heeft om weer meer rust, verbinding en levenslust te ervaren. Je hoeft daarvoor niet eerst alles te begrijpen.
Soms begint de weg terug verrassend klein. Met een zucht die dieper voelt dan anders, een traan die eindelijk ruimte krijgt of een glimlach die ineens weer vanzelf verschijnt. Het zijn vaak geen grootse momenten, maar juist die kleine verschuivingen die je eraan herinneren dat het blije kind in jou nooit helemaal verdwenen is.
Het heeft misschien lang gewacht. Maar het is er nog.
Klik hier voor meer informatie over de kennismakingssessie.
Schrijf je in voor mijn Tesoro Thuis Brieven
Heb je moeite met boos worden en richt je je frustratie vooral op jezelf? Onderdrukte…
Je leeft misschien vooral vanuit je hoofd en merkt pas hoe gespannen je bent wanneer…
Als je altijd last hebt van koude voeten, kan het handig zijn om eens te…
Onderdrukte emoties kunnen zich uiten in lichamelijke klachten, piekeren en depressieve gevoelens. Lees wat emotionele…
Veel vrouwen negeren ongemerkt hun emoties, waardoor ze zich depressief gaan voelen. Leer emoties en…