06 25577624 info@tesoro.nu

Daar ligt ze dan, in haar bed, ze heeft moeite zich om te draaien, drinken kan alleen met een rietje, iedere keer een andere kleur. Eten beperkt zich tot muizenhapjes, een kersje, stukjes brood met jam… Zo’n twee keer per dag wil ze rechtop zitten. Dan neemt ze een paar trekken van haar shagje, die ik als niet-roker liefdevol voor haar rol. En soms hoor ik haar zachte stem: waar ben je?

Het is een vreemde en onbekende fase in mijn leven: mijn moeder ligt op sterven. Waar kan ik nu anders over schrijven dan hierover: wat kun je leren van de dood? 

De dood is onze essentie

Ik vergeet het maar al te vaak: het leven en de dood horen bij elkaar. De dood is ook niet triest; hij is er. Je wordt ermee geboren. De dood zit in onze cellen ingebouwd en zo zit hij in onze kern en in dat van elk moment dat verstrijkt. De dood is de essentie van ons leven en als zodanig onze leermeester. Hij helpt je te ontdekken wat echt belangrijk is.

De afgelopen twee dagen voelde ik me onvrolijk, een beetje ziek, 12 uur achtereen slapen hielp een beetje, maar loste het gebrek aan vrolijkheid niet op. Ik tobde een beetje rond, de situatie voelde zwaar en eenzaamheid lag op de loer. Ik probeerde te werken, maar het leverde weinig op. Het ging allemaal maar moeizaam.

Totdat een lieve vriend me vroeg: ‘hoe is het met je?’ Op dat moment besefte ik dat ik erover heen leefde en mijn verdriet er niet liet zijn. Ik was mezelf een beetje kwijt en voelde niets meer. De dood is niet onvrolijk, mijn niet accepteren van wat er werkelijk was veroorzaakte dat.

En opeens was het er weer, niet groot, geen tranen, maar wel voelbaar. De zon brak door en ik kon verdrietig en vrolijk zijn. Het stroomde weer en mijn ogen straalden. Vanmiddag mag ik weer naar haar toe. Het is mijn beurt om op te passen en ik voel liefde voor deze vrouw die mij het leven geschonken heeft.

Het leven is vergankelijk

In het boek De vijf inzichten geeft Frank Ostaseski een kind het woord: ‘Ik denk dat de bladeren die van de bomen vallen erg aardig zijn. Ze maken ruimte voor de nieuwe, kleinere bladeren om te groeien. Het zou verdrietig zijn als de bomen geen nieuwe bladeren konden laten groeien.’ (p. 32).

Het zit in de aard der dingen dat het leven veranderlijk en vergankelijk is. Het helpt mij wanneer ik dat durf te accepteren. Mijn moeder is haar eigen pad aan het afleggen. Onderweg wordt haar vorm steeds anders: van niets gaat ze naar iets, van ei- en zaadcel, embryo, baby, jong meisje, volwassen vrouw, vrouw die leven geeft, oudere vrouw,  stervende…. en dan weer naar niets of misschien wel naar iets wat we niet precies weten.

Misschien is zij straks wel mijn wijze engel aan wie ik raad kan vragen wanneer ik de weg kwijt ben. De vorm verandert, maar haar essentie blijft. Op mijn vraag wie zij in wezen is, krijg ik als antwoord: ‘eigenzinnig’. Dat is mijn moeder. Aan haar vorm heeft zij op eigenzinnige wijze invulling gegeven.

Verliezen zonder drama

Beseffen dat alles in je leven begint en ook weer zal ophouden te bestaan in deze vorm helpt ook als je te maken hebt met verlies in het algemeen. Denk aan een relatie die opbreekt, werk dat ophoudt, fysieke beperkingen die ontstaan of een droom die uiteenspat. Wanneer je je eigen vergankelijkheid onder ogen durft te zien, wordt het gemakkelijker om er geen drama van te maken. Probeer het te zien als een obstakel dat jou erop wijst dat het leven veranderlijk is, een leermoment dat je voorbereidt op je weg naar de dood.

Wanneer je verlies niet kunt accepteren en verwerken, als je ego niet kan bestaan zonder die andere persoon of dat werk of dat huis, enzovoorts. kun je heel gemakkelijk in een zwart gat belanden, wat soms uitmondt in een depressie. Vasthouden aan dat wat er niet (meer) is, maakt diep ongelukkig.

Acceptatie van de werkelijkheid brengt heling

Tijdens een massagebehandeling gaat het altijd om deze essentie: het waarnemen en durven accepteren van de werkelijkheid en die laat zich nu eenmaal het beste voelen in je lichaam. Pijnlijke plekken, prettige plekken, hoe ga je daarmee om? Kun je er liefdevol naar kijken, met nieuwsgierigheid onderzoeken? Wanneer dat lukt, komt er rust en heling.

Ik kom aan in het huis van mijn moeder. Ze zou wel dood willen, maar het leven roept haar nog. Verlangend kijkt ze naar de aardbeiengebakjes die ik gekocht heb voor haar zus en mij en ze zegt: ‘Geef mij ook een hapje’.

Wat kun je leren van de dood? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen. Als je wilt, schrijf dan een reactie onder deze blog.

 Lees ook mijn blog De dood als geschenk.

Ben je benieuwd naar het boek De vijf inzichten? Ga naar https://www.bol.com/nl/p/de-vijf-inzichten/9200000071380315/?suggestionType=suggestedsearch&bltgh=vDyvDn4Jh17NQQEX2xBO2w.1.2.ProductImage

Wil je nog beter voelen wat vergankelijkheid voor jou betekent? Op deze website vind je een toepasselijke meditatie: https://www.inspirerendleven.nl/meditatie-van-vergankelijkheid-nu-is-het-moment/